Duygusal Çocuk

Gözlerim gözlerine bakmak içindir 

Bir geldin. Hasretini bıraktın zindanıma. Karanlık karanlığa düştü. Gece gecenin üstüne indi.

Parmaklıklar dağıldı; yüzün esir aldı beni. Taşlar toz oldu; özlemin taş kesildi. Gözlerine zincirlediler gözlerimi. Gidişin hüzünlü bir sonbahardı, unutmadım.

Yıldırımlar düşürdün bakışından göğsüme… Saçlarım beyaz alev aldı. Yandım. Taş üstünde taş oldum. Suskunluğum utançtan duvarlar ördü. Sağnak sağnak yağmur oldum, yağdım küskünlüğümün çölüne. Çığ olup kendi yalnızlığıma katlandım. Uzaklığını yorgan yaptım çıplak ruhuma. Sözün güneşin yüzünü güldürürdü, unutmadım.

Dar alanda uzun hesaplaşmalar

“Bir sene sonra öğretmen olacağım, inşallah.” diye müjdeliyor varlığını zamane. Ama “ama”sı var Erva’nın, “Sizin gibi rahat bakamıyorum hayata.” diyor. Sonra, iki büyük soruyu yuvarlıyor kalbimin eteklerine.

“Demişsiniz ki ‘O kadar da karışık değil işler sevgili zamane...’ Hayır, Senai Abi, işler çok karışık! Çünkü dediğiniz gibi bir tarafa elimde olanları koydum, yani sahip olduklarımı. Diğer tarafa elimde olmayanları, yani sahip olamadıklarımı. Ama aklıma bir soru takıldı: “Ya sahip olmak isteyip de sahip olamadıklarımı nereye koyacağım?”

Zor bir soru bu! Hazır bir cevabım da yok.

Sana yüreğimi bırakıyorum... 

Bugün acılarıma yaslanıp, seni düşündüm.Bir duldalıkta vurulan hayellerimizi ve hiç gelmeyecekmiş gibi gidişini yeniden yaşadım. Hiç üzülme! Suskunluğa yeminli geceler, vefasız ve ömrümüzü adadığımız dostluklar nankör çıktı...Asıl onlar vefasızlık etti ve bir hıyanetin koynunda bizleri bıraktı gittiler. Gezdiğimiz sokaklar bizleri unutalı çok oldu. Avare düşlerimiz, kaldırımlara karışmış...Anlayacağın, herkes ve her şey, bizi zamanından önce bırakmış! 

Bir soysuz vaktin darağacında, gençliğimizi teslim ettik. Yaşamak suçunu işlediğimiz için...Gözümüzün yaşına bakmadılar; çiğneyip geçtiler, gün görmemiş ümitlerimizin üzerinden...

Ardıma bakmaya korkar oldu gözlerim...Hem yokluğun, her zamankinden daha acı veriyor. Gönül, bin bir hatıranın eteğine yapışmış. Ve eller, yitirilmiş dost elleri aramakta...

Aşkın Gönül Gözü 

Ruhumuza açılan gizli kapı aşktır. Bu binbir kapılı bir sarayda anahtarın olduğu odayı aramaya benzeyebilir. Hangi kapının ardında acaba aşk denilen serüven?
Heves rüzgarı açar birçok kapıyı ardına kadar, heyhat anahtar sadece bir imgelemdir mum denizinde. Aşk’ın kendinden geçme ve kendi benliğinden sapması ateşten bir kor gibi düşer içine. Aşk’ı kendinden geçiren bu üst düzeydeki imgelem gücüdür. O âşık olduğu insanı yücelterek kendi varlığının dışına taşar. Bu taşmanın Nil nehrinin yıllık taşmasından daha fazla bereket getirdiği doğrudur amma, götürdüğü de vakidir. Geri çekilirken sular abartmanın ve yüceltmenin karşılığı olmayan şeyleri hatırlatır. Büyük bir acıyla yanması esas olarak sevdiğini kaybetmek değildir. Kaybedilen duygular ve inanılmaz düşlerdir. Onun güzel gözlerinin şehla olması da değildir önemli olan, onun kişiliğine atfettiği değerlerin yelkeni kopmuş bir kayık gibi devrilip gitmesidir acı veren.

Aşk bizim kültürümüzde sadece kadın- erkek ilişkisini tariflemez.